Cześć!
Na dzisiaj przygotowałem niewielki loch kompatybilny z OSRami oraz 5 edycją najpopularniejszej gry fabularnej na świecie. Bohaterowie wyruszają w nim do opuszczonej Gildii Złodziei w poszukiwaniu legendarnego kryształu, bronionego przez zagubione dusze, gobliny oraz demony Bogini Oszustwa. Całość przeznaczona dla postaci 3 poziomu.
Poniżej link do PDFów oraz map kompatybilnych w pełni z Roll20.
https://drive.google.com/drive/folders/1ZE8xPl4UlnwxRKcDXB2sRFuBOtqeNpy8?usp=sharing
Cześć!
Dziś mam dla was niewielki materiał pod postacią zbioru opisów i statystyk 6 typowych DDkowych potworów przeznaczonych do systemu Łajdak (https://nerdsirens.pl/knave/) wraz z nietypowym, zmienionym lore. Wśród wspomnianych potworów znajdują się szare, pragnące złota gobliny; koboldy, przeklęte krasnoludy o dotyku, który zmienia wartościowe metale w ich bezwartościowe odpowiedniki; orkowie jako starożytni mistrzowie ognia; gnolle, potworna mieszanka gnomów oraz trolli; zmiennokształtne wiedźmy oraz opętane lykantropy. Miłego korzystania z tych straszliwych istot na waszych sesjach lub ich konwersji, jeżeli potrzebujecie inspiracji.
GOBLIN. Małe, szare, wojownicze istoty o wielkich czarnych oczach,
będące nocnym postrachem wszelkich traktów. Przed laty wypełzły z Podziemia w
strachu przed jakimiś tajemniczym siłami. Teraz żyją w mrokach nocy i w zimnych jaskiniach, nigdy nie zostając w jednym miejscu na długo.
Podobno plemiona, które postąpiły inaczej, na zawsze zaginęły. Ich
największym pragnieniem jest złoto. Traktują wszelkie błyskotki jako dar
od swych łakomych, zdeformowanych bogów. Dar, który odebrały im istoty
na powierzchni. Oczywiście, w końcu skarb, jaki ma przy sobie dane
plemię goblinów, staje się zbyt ciężki, by targać go za sobą. Jednakże
nawet wtedy gobliny nie są w stanie pozostawić choćby części swoich błyskotek. Zamiast tego czekają przy nich na śmierć z rąk złych sił z Podziemia, które je ciągle ścigają.
Kostki życia: 1 - 1 (3 PŻ)
Obrona: zależna od pancerza
Premia do ataku: +1
Obrażenia: zależne od broni
Morale: 5
Rzuty obronne: Zręczność +1 (11)
Zdolności specjalne:
- Widzenie w ciemności - Goblin widzi w ciemności tak dobrze jak człowiek w dzień, lecz szczere słońce go oślepia.
- Atak z zaskoczenia - Gdy goblin atakuje zaskoczonego przeciwnika, zadaje mu dodatkowe 1d6 obrażeń.
KOBOLDY.
Mówi się, że wśród krasnoludów chciwość szczególnie nie popłaca. Jest
to związane ze straszliwym losem, jaki dawniej spotkał grupę szczególnie
krnąbrnych krasnoludów. Zdarzyło się bowiem, że kilkadziesiąt chciwych
krasnoludów poświęciło życie swojego plemienia dla odkopania
szczególnie pięknego kawałka złota. Za karę bogowie rzucili na nich
klątwę. Skóra przeklętych krasnoludów nabrała faktury oraz
koloru skał, a ich dotyk zmieniał odtąd metale szlachetne w podobne do nich,
bezwartościowe odpowiedniki. Gniewni na bogów, założyli tajne podziemne
enklawy blisko złóż metali i zaczęli zakradać się do kopalń swych pobratymców, by w zemście kraść lub niszczyć znajdowane przez nich
metale. To od tego wrednego zachowania i faktu, że są niemal
niewidoczni w mrokach podziemia, inne krasnoludy nadały im miano
koboldów, tłumaczone jako "złe/wredne duchy". Tylko najstarsi krasnoludzcy mędrcy znają prawdziwą historię stojącą za tymi istotami.
Kostki życia: 1 (4 PŻ)
Obrona: 12 (kamienna skóra) lub zależna od pancerza
Premia do ataku: +1
Obrażenia: zależne od broni
Morale: 6
Rzuty obronne: Zręczność +1 (11), Kondycja +1 (11)
Zdolności specjalne:
- Kamuflarz - Gdy kobold ukrywa się na tle skał, wykonuje rzut na Zręczność z Ułatwieniem
-
Zły dotyk - Każdy wartościowy metal dotknięty przez kobolda zamienia
się w swój bezwartościowy odpowiednik. Gdy żelazny przedmiot zostanie
dotknięty przez kobolda, jego Jakość spada o 1.
ORKOWIE.
Niektórzy magowie mówią, że oprócz obecnych ludzi żyli kiedyś też inni,
silniejsi i wytrzymalsi. Mieli wyginąć przy przybyciu wielkiego mrozu.
Niestety dla wielu, nie jest to do końca prawda. Wśród gór oraz wzgórz
wciąż ukrywają się niskie, mocarne istoty o długich twarzach i
bujnym owłosieniu. Posługują się prostymi, lecz efektywnymi pułapkami i
wyjątkowo brutalnymi broniami z kamienia lub obsydianu. Według większości
podań nie posługują się żadnym językiem mówionym. Wspaniale opanowali sztuki ogniste, tak w formie kunsztownych rysunków wypalanych na korach lub
deskach, jak i w formie broni. Jako że świat nie obchodził się z orkami
litościwie, oni też nie obchodzą się litościwie ze swymi wrogami. Jako wrogów traktują każdego nieznajomego, który wejdzie na ich oznaczone znakami na drzewach terytoria łowieckie. Mimo
to przykładają wielką wagę do rodziny i braterstwa. Chociaż ich życie
pełne jest śmierci, przy swych świętych ogniskach, wśród swoich, atmosfera
zawsze jest kojąca dla duszy. Niemal każdy ork jest w stanie poświęcić się dla
najbliższych. W postępującym świecie, w którym nie ma dla nich miejsca,
to jedyne, co im pozostało.
Kostki życia: 2 (8 PŻ)
Obrona: zależne od pancerza
Premia do ataku: +2
Obrażenia: zależne od broni
Morale: 7
Rzuty obronne: Siła +2 (12); Kondycja +2 (12).
Zdolności specjalne:
- Mocarz: Gdy ork próbuje powalić lub pochwycić przeciwnika, wykonuje rzut na Siłę z Ułatwieniem.
-
Potężne uderzenie: Jeśli rzut na atak orka przebije Obronę Pancerza
oraz Kondycji przeciwnika jednocześnie, ten może zostać odrzucony o 10
stóp (3 metry).
GNOLL. Gdy gnom zostanie napojony za młodu
krwią trolla, wyrasta na potwora nazywanego gnollem. Te sięgają zwykle
do 3 metrów, ich ramiona oraz nogi są długie, a ciało nieproporcjonalnie
małe. Za kłębami kędzierzawych włosów ukrywa się uzbrojona w ostre zębiska, wielka głowa o wystającym nosie.
Gnolle są zwykle tworzone przez wiedźmy jako ich strażnicy oraz przerażający łowcy.
Kiedy gnolle zostaną pozostawione same sobie, kryją się po lasach, szukając
odosobnionych osad. Starają się sterroryzować mieszkańców tychże osad, kreując się na bożków lasu. Wymagają od ludzi wielkich ofiar z
upolowanej zwierzyny. Czasem dla zabawy zapragną wypuszczenia paru ludzi w las, a ich zadaniem ma być ucieczka, zanim zostaną upolowani
przez gnolla. Większość ofiar tych polowań nie przeżywa.
Kostki życia: 2+1 (9 PŻ)
Obrona: 12 (sierść).
Premia do ataku: +2
Obrażenia: 1d6 (zęby) lub broń
Morale: 9
Rzuty obronne: Siła +2 (12); Mądrość +2 (12)
Zdolności specjalne:
- Łowca - Gdy gnoll tropi inne istoty, wykonuje rzuty na Mądrość z Ułatwieniem.
- Widzenie w ciemności - gnoll widzi w ciemności tak dobrze jak w dzień.
WIEDŹMY.
W mrokach lasu ukrywają się krwiożercze zmiennokształtne wiedźmy. Kiedy
pogoda jest zła, wypatrują niepozornych podróżników. Następnie
zmieniają się w słabe, wystraszone i zmarznięte staruszki, które proszą
podróżników o pomoc i zaprowadzenie do najbliższej wioski. Zazwyczaj
litość przeważa w sercach napotkanych ludźmi, przez co Ci zabierają przebraną
wiedźmę do swojego domostwa. Po przekroczeniu bram wiedźma pozostaje w
starym ciele do nocy. O północy zrzuca skórę, ujawniając swą prawdziwą
formę. Wysokie, kościste ciało o długich pazurach i malutkich oczach skrytych
za długimi włosami lub brodą sięgającą ziemi. Bestia wybija swoich gospodarzy
oraz ich sąsiadów we śnie, nie znając litości. Następnie zabiera ich
skóry oraz inne części, które wykorzystuje do gotowania tajemniczych
wywarów w swojej ukrytej w dziczy chacie, pozostawiając po sobie jedynie
echa krzyków niesione przez wiatr.
Kostki życia: 3 (12 PŻ)
Obrona: 13 (żelazne kości)
Premia do ataku: +3
Obrażenia: 1d10 (pazury)
Morale: 10
Rzuty obronne: Zręczność +3 (13) Mądrość +3 (13)
Zdolności specjalne:
- Zmiennokształtność - Wiedźma może zmienić się w dowolnego człowieka, którego skórę założyła przynajmniej raz w życiu.
-
Straszliwe mikstury - Niektóre wiedźmy noszą przy sobie 1d4 stworzonych
przez siebie mikstur. Mikstura stworzona przez wiedźmę ma zawsze
pozytywny oraz negatywny efekt.
LYKANOTROPY. Ludzie,
którzy wykazali się wyjątkowym okrucieństwem, mogą paść ofiarą klątwy lykanotropii. W takim stanie nie mogą już jeść ani pić, wpadając w stan
wiecznego pragnienia oraz głodu, z powodu którego nie mogą jednak umrzeć. Wyrastają im kły, długie pazury oraz owłosienie. Co noc, zamiast spać, są
przejmowani przez złe duchy i zwierzęcym krokiem ruszają w stronę najbliższych chat oraz wiosek. Lykanotropami kieruje jedynie pragnienie
siania śmierci. Rzucają się na wszystkie żywe stworzenia, które spotkają, częstą długo się z nimi "bawiąc" ku ich udręce.
Chociaż ludzie posiadający tę klątwę są cały czas świadomi, nie są w
stanie kontrolować swoich czynów. Przez to bardzo szybko wpadają w obłęd. Lykanotropy wyjątkowo boją się świętych
symboli, a najzdolniejsi kapłani są w stanie z trudem wypędzić z nich
złe duchy. Mimo to większość osób ogarniętych lykanotropią żyje niedługo,
padając wcześniej czy później w walce. Istnieją jednak legendy o
wyjątkowo starych lykanotropach, żyjących po setki lat, które już w niczym nie
przypominają ludzi.
Kostki życia: 3+1 (13 PŻ)
Obrona: 14
Premia do ataku: +3
Obrażenia: 1d6 (pazury).
Morale: 8
Rzuty obronne: Siła lub Zręczność +3 (13), Kondycja +3 (13).
Zdolności specjalne:
- Odraza do świętości. Odpędzanie nieumarłych wpływa na lykantropy. Gdy to się powiedzie, klątwa opuszcza człowieka.
- Szarża. Gdy lykantrop pokona przynajmniej 30 stóp w linii prostej przed atakiem, może wykonać rzut na atak z Ułatwieniem.
Cześć!
Dziś podrzucam Wam niewielki OSR'owy loch dla postaci około 5 poziomu. Bohaterowie wyruszają w nim do Wzgórza Upadłego Tytana, w której znajduje się skamieniałe ciało... cóż, upadłego tytana, żeby powstrzymać krnąbrne działania ogrów, które próbują tegoż tytana wskrzesić.
Na testach gracze bawili się dobrze, mam więc nadzieję, że u was też się sprawdzi!. Poniżej znajduje się link do pdf'u z opisem lochu i dwoma mapami (gracza i dm'a) w pełni funkcjonalnymi z Roll20.
https://drive.google.com/drive/folders/1Dznon7VYT5ErFwJuA8If--kFDCcbncxU?usp=sharing
Gatunek fantasy jest pełen artefaktów, które, choć niekoniecznie silne, są mocno związane z ludźmi, światem oraz jego legendami. Jako że jesteśmy wciąż w zimowych klimatach, chcę się dziś z wami podzielić pomysłami na sześć tego typu artefaktów, które być może będą mieli okazje znaleźć wasi gracze.
PIERŚCIEŃ WICHRÓW. Pierścień ten należał
dawniej do potężnego Maga, który chciał zawładnąć nad wszystkimi
wiatrami świata. W tym celu więził w swoim magicznym pierścieniu żywiołaki
powietrza, sądząc, że dzięki ich zebranej mocy w końcu osiągnie
upragnioną potęgę. Pragnienie to jednak odwróciło się przeciw niemu,
kiedy spróbował schwytać Powietrznego Myrmidona, jednego z
najpotężniejszych żywiołaków. Wtedy to potwór, gdy był już zamykany w
pierścieniu, w ostatnim momencie pochwycił Maga i porwał go ze sobą. Tak
obaj zostali uwięzieni w mroźnym demi-planie wewnątrz pierścienia, gdzie od lat mieszkały wszystkie uwięzione dotąd żywiołaki.
Pierścień
zrobiony jest z lodu i jest pusty w środku. Gdy ma się go na palcu,
czuć, jak powietrze krąży z wielką prędkością wewnątrz przedmiotu. Tylko
najdokładniejsze urządzenia powiększające pozwalają dostrzec malutki, lodowy
krajobraz, jaki ukrywa się wewnątrz pierścienia.
PŁATEK ŚNIEGU FEY. Każdy
płatek śniegu jest wyjątkowy, jednakże najwspanialsze są te, które
zostały ulepione maluśkimi rękami fey. Taki płatek śniegu nie topi się
i błyszczy niczym złoto. Podświadomie cieszy wzrok każdego, kto na niego spojrzy.
Płatki śniegu wykonane przez fey są zazwyczaj mieszane ze zwykłym śniegiem jeszcze w niebiosach, zanim ten spadnie na błogosławione miejsca i gaje. Dlatego śmiertelnikom bardzo
trudno znaleźć te wspaniałe dzieła sztuki wśród wielu zwykłych płatków śniegu, nawet jeśli wiedzą, że trzeba za nimi patrzeć przy świętych miejscach. Może się jednak też zdarzyć,
że wróżka da bohaterowi własnoręcznie wykonany płatek śniegu jako
nagrodę za pomoc w jej sprawie. Wtedy dopiero postać odkrywa, że prócz
piękna, te płatki śniegu kryją w sobie również magiczną moc.
Działanie. Gdy postać
ma przy sobie Płatek śniegu fey, padający śnieg już nie jest w stanie
przesłonić jej widoku na świat. Ponadto gdy postać szyje lub lepi
rzeczy z gliny, jest w stanie nanieść na tworzony przedmiot tak
małe szczegóły, jak małe są detale na posiadanym Płatku śniegu fey.
ZAMARZNIĘTE SERCE. Serce to dawniej należało do kochanka, którego wybranek lub
wybranka zaginął/ęła w dziczy w środku zimy. Kochanek poszedł za swą miłością, by
szukać jej wśród mroźnych pustkowi. Niestety, nawet gorące uczucie nie
przemogło chłodu. Człowiek, który ruszył za swą miłością, nigdy już ze tej wędrówki nie wrócił.
Jedyne co pozostało, to zamarznięte serce.
Choć to rzecz makabryczna, bogowie pozostawili je w ten sposób jako hołd dla osoby, która poświęciła przez nie życie. Serce leży wciąż
tam, gdzie osoba, do której należało, umarła.
Działanie. Postać, która
trzyma Zamarznięte serce nad swoim sercem, nie może zostać zauroczona.
Ponadto przedmiot ten powoduje, że jeśli postać jest związana
emocjonalnie z inną istotą (np. poprzez przysięgę), postać zawsze wie, w
którym kierunku należy iść, aby dotrzeć do tej istoty i jest w stanie
przeczuć na dowolną odległość, jakie emocje jej towarzyszą.
RÓG
KRUKA. Niektóre ludy mówią, że przez mroźne pustkowia prowadzą ich
kruki. Mają być to posłańcy, którzy w imię bogów kierują ludzi
odpowiednimi ścieżkami, tak, by ci przetrwali mimo trudnych warunków. Istnieje
wśród tych ludów wierzenie, jakoby pierwsze kruki zostały sprowadzone
przez człowieka, który miał zadąć w święty róg. Rzeczywiście, był taki
człowiek, który potrafił swą muzyką okiełznać powietrzne stworzenia.
Chociaż sam zginął śmiercią tragiczną, pochwycony przez wielkiego roka,
jego róg pozostał gdzieś wśród pustkowi lub w opuszczonym już gnieździe bestii.
Róg ten jest spory, a na
swojej powierzchni ma namalowane czarną farbą różne powietrzne ptactwo. Gdy przyłoży
się do niego ucho, ze środka słychać nikłe echo śpiewu ptactwa oraz
spokojnego szumu.
Działanie. Kiedy postać zadnie w róg, z niebios przylatuje
kruk. Jeśli porą roku jest zima, postać może wskazać mu miejsce lub osobę na planie
materialnym lub w Yasgardzie, do którego chce dotrzeć. Kruk wskaże postaci drogę do danego
miejsca lub osoby, nawet jeśli sama droga miałaby zająć dziesiątki, setki lub
tysiące lat. Jeżeli róg zostanie użyty w trakcie innej pory roku niż
zima lub pora roku zmieni się w trakcie wędrówki, kruk będzie czekał na
ramieniu bohatera na nadejście następnej zimy, aby kontynuować wędrówkę.
CZASZKA
WIEDŹMY. Na północy istnieje legenda o wiedźmie, która żywiła się
strachem. Straszyła okoliczne wioski złymi snami oraz cieniami, a kiedy w
umysłach ludzi rodził się niepokój, brała go w garść i doprawiała nim
swe okropne wywary. Jej terror trwał długo, lecz skończył się, gdy
wiedźma tak bardzo uwierzyła w swą potęgę, że próbowała przestraszyć
obserwujące ją w ogniu czarty. Ogień skulił się, a gdy wiedźma
pomyślała, że przestraszyła nieustraszone, wnet jej stopy zapłonęły, a
potem ona cała, aż pozostał tylko proch i kości.
Z gnuśnej wiedźmy do dzisiaj
zachowała się tylko jej czarna czaszka oraz pozostałości kostura. Szamani,
którzy mieszkali w okolicy, wzięli potem czaszkę, odrąbali jej górną część i
wrzucili tam pozostałości kostura, tak, że czaszka zaczęła przypominać
makabryczny lampion. Tym zresztą się stała, bo choć wiedźma
umarła, w jej szczątkach pozostała magiczna moc. Po rozpaleniu w czaszce ognia
moc ta mogła zostać uwolniona tymi samymi mistycznymi słowami, których
wiedźma używała do swych straszliwych czynów.
Działanie. Gdy postać podpali
pozostałości kosturu w czaszce i wypowie mistyczne słowa, z ognia
zaczyna unosić się gorzka woń, która zbiera strachy oraz koszmary każdej
istoty, która nią odetchnie.
W nocy, gdy ogień się wypali, postać
może ponowne wypowiedzieć słowa, by powołać zebrane koszmary do życia.
Te potem idą w świat nękać osoby, z których umysłów wyszły. Ożywione
koszmary znikają, gdy nadejdzie ranek.
Po wypaleniu się ognia czaszka nie może zostać użyta ponownie, chyba jeśli postać znajdzie inny kostur wiedźmy, którego kawałki będzie mogła ponownie spalić w czaszce.
Klątwa. Jeżeli postać próbuje skraść koszmary od istoty odpornej na strach, zamiast tego to jej koszmary zostają zabrane bez jej wiedzy.
